Howdy!

Met deze vraag begon onze dag vanmorgen vroeg. De route 66 is geen makkelijke weg om te rijden omdat hij niet meer helemaal bestaat. Sommige stukken zijn er niet meer dus het is goed zoeken.
Vanmorgen om half 8 stonden we daarom bij een benzinepomp in El Reno (waar we geslapen hadden) om te vragen waar de route begon.
Nadat ongeveer 5 mensen zich ermee bemoeid hadden (wat leuk dat jullie helemaal uit Holland komen om de route 66 te rijden!), wisten we waar de route ongeveer begon en gingen we op de weg.

De zon begon al een beetje te schijnen na een hevige regenbui vannacht. En ja hoor, al snel kwamen we het eerst officiele route 66 bordje tegen! We hebben hier de route een heel stuk kunnen volgen. De route is nooit ver van de snelweg af dus verdwalen konden we niet zo gauw.
Het was wel erg gaaf om te zien, lange stukken tot aan de horizon.
En natuurlijk kwamen we al weer snel toevallig langs een John Deere dealer. Wilco heeft maar weer wat meegenomen

Tijdens het rijden kwamen we door verschillende kleine plaatsjes. Sommige een beetje uitgestorven, wat toch ook wel weer apart om te zien was. En de benzinepompjes die we soms tegenkwamen, waren ook erg mooi. Sommige helemaal gerestaureerd en andere juist weer verlaten.

In Clinton kwamen we bij het Route 66 museum. Daar hadden ze veel spullen van vroeger en werd het verhaal over het maken van de route 66 verteld. Er stonden veel oude auto's uit de jaren 50 en 60. We hebben een hoop gezien en zijn een hoop te weten gekomen.
En natuurlijk weer mooie foto's gemaakt! En een filmpje waarop ik aan het meedansen ben op muziek van de Beatles maar dat kunnen we helaas niet op de site zetten.

Een paar miles verder in Elk City was weer een route 66 museum.Er zat ook het Farm museum naast. Ook hier veel gezien, oude spullen, auto's, diners nagemaakt enz.
Je kon er ook wat drinken in een klein restaurantje. Achter de kassa zat een oud vrouwtje die gelijk van haar stoel kwam toen ze hoorde dat we van zo ver kwamen. Ze had een grote landkaart hangen waar mensen een naald konden steken in het land waar ze vandaan kwamen. Er waren ooit nog weleens 2 mensen uit Holland geweest maar verder nog nooit.
Toen ze hoorde dat we de route 66 reden, ging ze gelijk zoeken naar folders daarover. Verder bleef ze erover praten, ze vond het zo leuk. Na wat gedronken te hebben, zijn we maar weggegaan, anders kwamen we vandaag helemaal nergens.Wel lief dat ze zo geinteresseerd was!

Weer verder op de route was het soms zoeken naar de juiste weg. Soms moesten we weer even de snelweg op en dan konden we weer een stuk rijden. Na een tijdje betrok de lucht en werd het steeds donkerder. En ineens barstte het los, een regenbui. En wat voor eentje, het regende zo hard, we zagen geen hand voor ogen!

Gelukkig werd Wilco er niet zo bang van, ik vond het echt heel erg eng. Gelukkig duurde het maar even, al leek het heel lang te duren.
Bij de eerste exit (er zitten er hier niet zoveel als bij ons) zijn we eraf gegaan om ook wat te gaan eten. Ik was nog aan het trillen toen ik naast de auto stond omdat ik het zo eng had gevonden.

Hierna was het slechte weer ook helemaal over en de lucht trok open. We zijn wel gelijk door gereden naar Amarillo, daar gaan we overnachten. We gaan vanavond slapen bij de Big Texan. Dat is een heel groot en beroemd steak restaurant met motel ernaast. In dat motel overnachten we vannacht. Het is helemaal in comboy style ingericht, compleet met koeiendeken. Ook zit er een zwembad bij in de vorm van de staat Texas. Het restaurant is bekend van de 72oz steak. Een hele hele grote steak die gratis is als je hem helemaal opeet in 1 uur. Maar ook de bijgerechten erbij. Eens in de zoveel tijd probeert iemand het en het is niet veel mensen gelukt.
Wij hebben er vanavond lekker gegeten. Eerst even gekeken in de giftshop waar ook een echte ratelslang in een terrarium zit. Omdat het zo vreselijk druk was (het is natuurlijk ook zaterdagavond), kregen we een soort beeper die af ging als er plek was.
Ondertussen hebben we even gezeten in het cafe ervoor. Daar was ook weer van alles te doen zoals schieten in een schiettent enzo. Na ongeveer een kwartier ging de beeper af!
Het restaurant is een soort grote eetzaal. Wij zaten boven zodat we een goed uitzicht over alles hadden. In het midden stond een tafel met schijnwerpers erop en een klok erbij.
Hier moest degene zitten die het aandurfde om de grote steak te eten.. We hebben nog even getwijfeld maar hebben het toch maar niet zelf gedaan

Terwijl we onze heerlijke steak aan het eten waren (hij was echt superlekker), werd er ineens zo'n grote steak neergezet op de tafel. Er ging iemand het proberen!
Heel het restaurant stond op zn kop! Erg leuk om mee te maken. In het begin deed de jongen het nog aardig goed maar hoe langer de klok tikte, hoe langzamer hij ging eten.
Met nog 10 minuten op de klok, stopte hij er ineens mee.. De emmer werd snel gepakt en hij ging vreselijk over zn nek! Helaas dus niet gehaald.. Het lijkt vrij simpel maar de steak is ook hartstikke dik.
Het is hier nu half 10 en het gaat nu wel een beetje afkoelen. Het was heel de avond nog warm, heerlijk!

Morgen weer een lange dag voor de boeg. Dan gaan we verder over de route 66 naar Albuquerque!

Tot schrijfs!

Groetjes vanuit een zonnige Amarillo